Recensie: Open Strings – Theater Kikker, Utrecht – 5 februari 2011

Telkens als de fantastische 4LP-box Open Strings Early Virtuoso Recordings From The Middle East, And New Responses van Honest Jons hier ten huize uit de kast gehaald wordt, is dat een gewijd moment, waarbij enige respect en eerbiedige stilte op hun plaats zijn. Het kleine festival Open Strings, georganiseerd door het Utrechtse Theater Kikker, liet er zich door inspireren en zet de gitaar centraal. Met op de tweede editie twee uitstekende fingerpickers, een verwarrende maar boeiende medley en een overbodige finale.

(meer…)

 

Timber Timbre – Timber Timbre

Een hele stoet geesten, lijken en duistere figuren komt voorbij op ‘Timber Timbre’, de derde plaat van de gelijknamige groep uit Canada. In ‘Lay Down in the Tall Grass’ droomt zanger Taylor Kirk bijvoorbeeld dat een geliefde zijn halfvergane lichaam uit zijn graf opgraaft en mee naar huis neemt. In ‘Demon Host’ vraagt hij aan een pastoor of hij op diens oor mag kauwen en in ‘Trouble Comes Knocking’ dreigt het refrein ons herhaaldelijk: “Then things got real bad.” Dat alles is gebed in een geluid dat wat weg heeft van Bon Iver, maar meer nog van de oude soul waar Bon Iver ook door beïnvloed is. Jaren 1960 orgeltjes, gospelkoren en onvervalste bluesriffs leggen de minimale basis voor Kirks indrukwekkende stemgeluid, dat zich ergens tussen dat van Justin Vernon en Antony bevindt. De liedjes kruipen stuk voor stuk onder je huid en het is alleen het wat flauwe geflirt met horrorverhaaltjes dat een blijvende emotionele verbintenis in de weg staat. Wie zich echter over de tekstuele tekortkomingen heen kan zetten, heeft aan ‘Timber Timbre’ een huiveringwekkend meesterwerk voor de nakende donkere dagen.

 

Larry Gus – Stitches

Dit debuut van de Griekse beatmaker Larry Gus klinkt als een typische mixtape van een hiphop-DJ die laat zien hoe goed hij zoveel mogelijk samples en beats per minuut de revue kan laten passeren. Dat hebben we al vaker gehoord en kan soms nogal vermoeiend zijn, maar Larry Gus haalt net als de in dezelfde hoek opererende Spanjaard El Guincho zijn sample- en inspiratiemateriaal uit obscure latin, dub en tropicália, wat de boel al direct een stuk interessanter maakt. De totaal neurotische en verknipte aanpak – 35 tracks komen langs in 48 minuten – houdt het fris en drijft je tegelijkertijd tot waanzin, doordat iedere fijne groove meestal na maximaal een minuut met een harde cut weer afgeserveerd wordt. De titel ‘Stitches’ is dan ook typerend, want aan mooi in elkaar overmixen doet Gus niet: er wordt schaamteloos met muziek gesmeten en als er iets stuk valt, is dat alleen maar mooi meegenomen. De geluidstrip die dit oplevert is soms ondoordringbaar, maar leidt soms ook tot verrukkelijke liedjes als ‘Hearing The Words You Said’, dat natuurlijk wel na twee-en-een-halve minuut weer abrupt eindigt in een vreemd gelach. Deze exotische tropicaliaanse hiphoppsychedelica is een lust voor het oor voor eenieder die instrumentale hiphop een warm hart toedraagt – maar dan moet dat warme hart wel tegen een stootje kunnen af en toe.

Gepubliceerd in Gonzo (circus) #97 – mei/juni 2010)

 

Franco Saint de Bakker – Live at the Ancienne Belgique III

Franco Saint de Bakker, het jazzproject van verschillende muzikanten uit de Heavenhotel-scene, heeft haar derde ‘Live At The Ancienne Belgique’-plaat uitgebracht en naar verluid is het de laatste in de serie. We hopen dat dat betekent dat ze over een paar jaar gewoon een, pak ‘m beet, ‘Live At De Beursschouwburg’ uitbrengen en niet dat ze uit elkaar gaan. Want baanbrekend of vernieuwend mag de groep dan niet zijn, hun platen zijn steevast wel gewoon, jazeker, lekker – hoe verdacht dat woord in sommige kringen ook zijn moge. Bij Franco Saint De Bakker is jazz een speeltuin. De nummers op deze derde liveplaat lenen dankbaar bij genres als afropop of de soundtracks van John Barry, en zwelgen over het algemeen in zorgeloosheid. Coverde de band op het debuut al doodleuk Sun Ra én Benny Goodman, ook in hun eigen composities gaat de band pretentieloos en zonder enige vorm van snobisme te werk. Dat levert muziek op die niet al te ernstig genomen moet worden, maar die wel verfrissend en hip is. En dat mag ook wel eens!

(Gepubliceerd in Gonzo (circus) #97 – mei/juni 2010)

 

Nice Nice – Extra Wow

Nice Nice ziet de dingen graag positief. De nieuwe plaat van het gitaar/drum-duo uit Portland heet ‘Extra Wow’, de vorige heette ‘Yesss!’, en je kunt je heel goed voorstellen dat de heren wel een paar acid smiley t-shirts in de kast hebben hangen. ‘Extra Wow’ is de uitzinnigheid en de positieve vibes van ‘My Girls’ van Animal Collective uitgesmeerd tot albumlengte. Ieder nummer is een organische en orgastische good trip, waarin dub, afropop, minimal music en post-rock vrolijk door elkaar gehusseld worden en de polyritmische grooves en loops de luisteraar richting totale verrukking loodsen. Labelgenoten !!!, Battles en Autechre zijn terug te horen, net als Yeasayer, Excepter en Black Dice. Vooral in de eerste helft van het album, waarin de nummers op fraaie wijze in elkaar overlopen, klinkt dat fantastisch en lijkt de uitzinnigheid niet te stoppen. Het punt is: je moet er alleen wel net zin in hebben, in zoveel levensvreugde. Aan dynamiek schort het dan ook soms wel eens op de plaat, en de voortjakkerende krautrockgrooves kunnen je op sommige dagen wel eens teveel worden. Maar geconsumeerd op de juiste dagen, met het juiste zonnige en benevelde gemoed, is de trip die Nice Nice hier serveert verrukkelijk.

(Gepubliceerd in Gonzo (circus) #97 – mei/juni 2010)

 

veld_ver_slagen: Amsterdam

De Nederlandse hoofdstad is de laatste jaren aan het ‘opruimen’: de Wallen worden ontmanteld, kraakpanden verdwijnen. Nu lijkt het erop dat ook van de kunst en cultuur in Amsterdam het scherpe randje verdwijnt.

(Gepubliceerd in Gonzo (circus) #95 – januari/februari 2010)

 

WTF is Skweee?

Promotietekst voor de Skweee-avond van het afgelopen Impakt Festival:

We leggen het nog één keer uit: Skweee is de beat van Destiny’s Child nadat je hem in je broekzak hebt laten zitten tijdens de was en daarna hebt afgespeeld op een Gameboy. Een wonderlijke hybride van dubstep, funk, r&b, Rick James en vintage synthesizers.

Tijdens onze Skweee Analysis dansavond komen enkele van de grondleggers van dit in Zweden en Finland geboren genre hun kunsten vertonen (Randy Barracuda, Mesak en Michael Black) en staan twee internationale uitwassen van het genre op het programma, de Nederlander Coco Bryce en de Spanjaard Niño.

En hoe klinkt dat nou? Nou, skweeelicious natuurlijk!

 

LeGuessWho? 2010

Wegens de PR-werkzaamheden voor Impakt ben ik de laatste tijd weinig aan schrijven toegekomen, waardoor mijn gehele verzamelde werk van de afgelopen maanden eigenlijk te vinden is op deze pagina: Programma LeGuessWho? 2010

Alle bandbio’s van LeGuessWho? 2010 zijn weer van mijn hand. En ik durf te zeggen dat het een mooi festival wordt!

 

Interview met Steve Reinke

De Canadese videokunstenaar Steve Reinke was tot en met vandaag te gast als artist-in-residence bij Impakt. Ik deed het volgende interview met hem:

You came to Utrecht to make a new video and to finish two others. Does working in another city change the way you work?

“It has effects, surely. Just working in a different room will have effect. And for one of the videos I’m making, I’m going to translate a poem by the Dutch poet Gerard van Eckeren, who lived in Utrecht. I didn’t know I was going to do that until two days ago, because I had never heard of him, and then I found a book of his while browsing through a bookshop here in Utrecht.”

That’s funny, because your work gives the impression that it’s all very autobiographical and quickly made. One can very well imagine you walking through a city like Utrecht, finding a book and then coming home and quickly make a video about it.

“Yeah, that’s because most of the videos have a narrator that gives you the feeling that he’s just randomly talking, off the cough. It seems like it’s all improvised and it’s all autobiographical, but it’s not like that. The texts are all written down. I put a lot of effort in them, but I want the videos to look effortless. It does sometimes come from just walking on the street and getting an idea from seeing or hearing something, but it’s not necessarily autobiographical and not so quickly made.”

Lees meer

 

Sneak preview nieuwe Impakt flyer